Een woning is een thuis. Geen belegging.

Het probleem

De markt heeft geen oplossing.

Sinds 2013 zijn de prijzen van bestaande koopwoningen ongeveer verdubbeld; in steden als Utrecht en Amsterdam zelfs meer dan dat.^[CBS] Vrije sectorhuren stegen sneller dan inkomens. Wie geen vermogen of ouders met overwaarde heeft, kan in veel Nederlandse steden simpelweg niet meer toetreden tot een fatsoenlijke woning.

Tegelijk wonen we steeds vaker alleen — Nederland telt inmiddels ruim 3,3 miljoen eenpersoonshuishoudens, bijna 44% van alle huishoudens.^[CBS] Het RIVM noemt eenzaamheid een groeiend volksgezondheidsprobleem^[RIVM] — terwijl ruimte ondertussen verspild wordt.

Commerciële verhuurders, ontwikkelaars en zelfs goedbedoelende corporaties opereren binnen een systeem dat woningen behandelt als financieel product. Dat systeem gaat zichzelf niet oplossen.

Waarom samen

Gemeenschappelijk wonen is ook gewoon leuk.

Een huis dat leeft. Iemand die thuiskomt terwijl jij kookt, een spontaan gesprek aan de keukentafel, een logeerkamer die écht gebruikt wordt. Verjaardagen waar je niet alleen voor hoeft te organiseren, en een tuin die door meer handen mooier wordt dan je in je eentje voor elkaar krijgt.

Het is ook praktisch fijn. Je deelt een wasmachine, gereedschap, een bakfiets, soms een auto. Boodschappen voor zes zijn goedkoper dan voor één. Als je ziek bent, kookt iemand voor je; als je op reis bent, geven huisgenoten de planten water en houden ze een oogje op je post.

En het is goed voor je. Onderzoek laat keer op keer zien dat sterke sociale verbanden onder de belangrijkste voorspellers zijn van geluk en gezondheid op lange termijn^{[Harvard Study of Adult Development]}. Gemeenschappelijk wonen bouwt die verbanden bijna vanzelf in je dagelijks leven in — zonder dat het ten koste gaat van je eigen ruimte of rust.

En nee: het is geen commune. Iedereen heeft een eigen kamer of unit met een eigen deur die op slot kan. Samen waar het kan, alleen waar het moet.